Couzijn van Leeuwen  –  kunstenaar

In de ruimte

 

Couzijn van Leeuwen is tegelijkertijd altijd en nooit een kunstenaar geweest. Na een eigenzinnige start van zijn leven, waarin hij onder meer besluit niet naar de kleuterschool te hoeven (ruimte die hem gegeven wordt door zijn begripvolle moeder), ontdekt Van Leeuwen pas op zijn 19e wat zijn leven voor altijd zou bepalen; ‘Op een avond zag ik een tv-programma met mensen die dingen deden; schoenen stapelden, een turfbed bouwden, en daarover vertelden. Ik zag Sigurdur Gudmundsson en toen Pjotr Muller en daarna Cornelius Rogge op het beeldscherm verschijnen, en ik vond dat helemaal fantastisch. Ik wist precies wat die aan het doen waren, alleen had ik nog nooit van zoiets gehoord. Ik woonde in Hoevelaken aan de rand van het dorp, ik wist niet dat er zoiets was als moderne kunst en van een academie had ik al helemaal nooit gehoord.’
Van Leeuwen zoekt en vindt de academie in Utrecht en wil per direct beginnen. De toelatingseisen ontmoedigen hem niet. Hij laat, wederom met ondersteuning van zijn moeder, alles vallen om intensief te tekenen en boetseren. ‘Dat deed ik altijd al, maar nu begon ik het echt serieus aan te pakken, op mijn eigen manier.’ Van het eenvoudige basisjaar in Utrecht, vervolgde Van Leeuwen zijn opleiding tot beeldhouwer in Den Bosch. ‘Een echte uitdaging, want daar ging het echt ergens over, daar werden eisen gesteld, daar waren al die mannen die ik op tv had gezien en daar wilde ik ook bij horen. Daar heb ik echt het vak geleerd en daar is de hele basis gelegd voor mijn verdere leven.’
Bekendheid verwierf Van Leeuwen met zijn kartonsculpturen. Na een Mariabeeld volgden de  kasten, die met hun niet te openen deuren slechts een vermoeden van inhoud hebben. Karton is nog altijd Van Leeuwens favoriete materiaal. Zelfs in zijn keramische objecten is de structuur van golfkarton hier en daar te bespeuren. Schilderen doet hij nauwelijks; ‘Als je mij een kwast geeft, gaat het mis. Kleuren kiezen vind ik al lastig. Ik hou niet zo van kleur.’ Van Leeuwen voelt zich vooral beeldhouwer, maakt met groot plezier ruimtelijk werk. ‘Ik ben immers ook een ruimtelijk ding, of beter nog; een ruimtelijk ding dat zich beweegt in ruimte, in de ruimte.’

 

29 september 2013

Tekst: Jantine Kremer

Foto’s: Jolanda Meulendijks